Παλιγγενεσία του 1821 και σημερινά παιδιά

Πολύ σκεφτικά τα βλέπω τα μικρά μας..

Προβληματισμένα..

Με τους καιρούς που ζούμε -κι «ατυχήσανε» να ζούνε;

Με το δυσοίωνο μέλλον τους;

ή

Μήπως με μας τους ίδιους και με την κοινωνία που χτίσαμε και αναπόφευκτα θα τους κληροδοτήσουμε;..

[το απλό: θα τους μετακυλήσουμε τα αλόγιστα χρέη μας και τις άφρονες -μεθυσμένοι από τον ατομισμό και την υλοφροσύνη μας- σπατάλες μας, «μέχρι τρίτης και τετάρτης γενεάς».. 

Κρίμα.

Αίσχος.

Ύψιστη αδικία.

Ντροπή!.. 

Ας κάνουμε την αυτοκριτική μας αυτές τις μέρες, που γιορτάζουμε -πένθιμα- την Ελευθερία  και Παλιγγενεσία του Έθνους μας, εντελώς δούλοι, ταπεινωμένοι και σχεδόν εξευτελισμένοι, έχοντας πάρει στο λαιμό μας τα παιδιά μας και το καταποντιζόμενο Έθνος μας..

Κι ας ζητήσουμε, έστω την τελευταία στιγμή, συγγνώμη και το επείγον Θείον Έλεος..